Jak wygląda diagnoza ADHD i autyzmu u dorosłych? Krok po kroku

Specjalista rozmawiający z osobą dorosłą przy stole w gabinecie.

Czy test z internetu wystarczy?

Odnajdujesz siebie w opisach ADHD albo spektrum autyzmu. Wypełniasz kilka kwestionariuszy i uzyskujesz wysokie wyniki. To może być powód do dalszych pytań, ale nie jest równoznaczne z diagnozą.

Etap 1: rozmowa o obecnych trudnościach

Specjalista pyta o codzienne funkcjonowanie, pracę, relacje, uwagę, organizację, komunikację, wrażliwość na bodźce i powody zgłoszenia. Ważne jest nie tylko to, co jest trudne, ale także w jakich warunkach funkcjonujesz dobrze.

Etap 2: historia rozwoju

ADHD i autyzm są stanami neurorozwojowymi. W procesie mogą pomóc wspomnienia z dzieciństwa, świadectwa szkolne lub informacje od bliskich, jeśli są dostępne. Brak takich dokumentów nie przekreśla automatycznie możliwości oceny.

Etap 3: narzędzia i różnicowanie

Mogą pojawić się ustrukturyzowane wywiady, skale i obserwacja. Żaden pojedynczy test nie rozstrzyga zwykle całej diagnozy. Należy rozważyć m.in. wpływ lęku, depresji, traumy, snu i innych stanów zdrowotnych.

Etap 4: omówienie wyników i dalszych kroków

Dobra informacja zwrotna wyjaśnia wnioski, stopień pewności i zalecenia. Zależnie od organizacji placówki i lokalnych zasad proces może wymagać udziału psychologa, lekarza psychiatry lub zespołu specjalistów. Zapytaj przed rezerwacją, czy dana usługa kończy się formalną diagnozą, czy konsultacją wstępną.

Kto może Ci pomóc?

Terapeutyczna Przystań: Karolina Maciejewicz – konsultacja wstępna; zakres formalnej diagnozy do potwierdzenia. W trakcie konsultacji można omówić trudności, potrzeby oraz odpowiednią formę wsparcia.

Kto może Ci pomóc?
Nasze terapeutki pracują z traumą, lękiem i trudnościami opisanymi w tym artykule. W trakcie konsultacji można omówić trudności, potrzeby oraz odpowiednią formę wsparcia.

Przeczytaj też

Spokojne wnętrze gabinetu do rozmowy i pracy terapeutycznej.
Blog
W kolejnych relacjach pojawia się podobny konflikt, a Ty mimo dobrych chęci wracasz do znanych reakcji. Być może zastanawiasz się, czy praca z wyobraźnią i wspomnieniami mogłaby pomóc lepiej zrozumieć własne przeżycia.
Rodzic wspierający dziecko podczas wspólnej spokojnej aktywności
Blog
Prosisz dziecko po raz trzeci o założenie butów. Zamiast reakcji jest płacz, złość albo wycofanie. Łatwo pomyśleć o nieposłuszeństwie, ale czasem dziecku trudno przerwać aktywność, przetworzyć polecenie lub poradzić sobie z przeciążeniem.
Osoba siedząca na sofie z dłońmi na brzuchu.
Blog
Masz prezentację, podróż albo trudną rozmowę i już od rana czujesz skurcze lub parcie na stolec. Układ nerwowy i przewód pokarmowy komunikują się ze sobą dwukierunkowo. Objawy nie są „wymyślone” tylko dlatego, że nasilają się pod wpływem stresu.