Karolina Drzał
LękTraumaPTSD i C-PTSDDDA i DDDRelacje i graniceDysocjacjaPsychoseksuologiaCBTDBT
Podejście do terapii
Pracuje między innymi z osobami doświadczającymi PTSD i C-PTSD, depresji, dysocjacji oraz trudności związanych z zaburzeniami osobowości. W pracy z traumą zwraca uwagę nie tylko na same objawy, ale również na ich funkcję – na to, przed czym dana reakcja może chronić i w jakich sytuacjach się uruchamia.
Bliskie jest jej przyglądanie się temu, jak doświadczenia z dzieciństwa i wcześniejszych relacji wpływają na dorosłe funkcjonowanie: lęk przed odrzuceniem, trudność w stawianiu granic, nadmierną odpowiedzialność za innych czy wchodzenie w podobne schematy relacyjne.
Pracuje w nurcie poznawczo-behawioralnym (CBT), korzysta z terapii schematów oraz DBT. W diagnostyce wykorzystuje m.in. MMPI-2, SCID-5 i TADS-I. Jako seksuolog wspiera również osoby mierzące się z trudnościami dotyczącymi seksualności, bliskości i relacji.
„Najbliższa jest mi praca z osobami, które zmagają się z lękiem, skutkami trudnych lub traumatycznych doświadczeń oraz trudnościami w relacjach. Pracuję między innymi z osobami doświadczającymi PTSD, złożonego PTSD, depresji i trudności związanych z zaburzeniami osobowości. Jako psychoseksuolog pracuję również z pacjentami w tym obszarze trudności. Szczególnie ważna jest dla mnie praca z pacjentami, którzy chcą lepiej zrozumieć swoje reakcje i stopniowo odzyskiwać poczucie bezpieczeństwa oraz wpływu na własne życie.
Za największy sukces uznaję momenty, w których pacjent zaczyna rozumieć, co się z nim dzieje, i znajduje nowe sposoby reagowania w sytuacjach, które wcześniej wywoływały silny lęk lub poczucie bezradności. Ważną zmianą jest dla mnie także to, że osoba po doświadczeniach traumatycznych potrafi lepiej rozpoznawać swoje potrzeby, stawiać granice i budować bezpieczniejsze relacje. Nie mierzę sukcesu wyłącznie ustąpieniem objawów – istotne jest również to, czy pacjent ma większą swobodę wyboru w codziennym życiu.
W pracy korzystam z perspektywy, która pomaga rozumieć różne stany i reakcje pacjenta, szczególnie w kontekście traumy i dysocjacji. Bliskie jest mi przyglądanie się temu, jaką funkcję pełnią poszczególne objawy, przed czym chronią i w jakich sytuacjach się uruchamiają. Pozwala to pracować z większą uważnością na bezpieczeństwo i tempo pacjenta.”